บิดา-มารดา ผู้เลี้ยงดูบุตร-ธิดา ด้วยพรหมวิหาร ๔
๑. เมตตา... พ่อ-แม่เลี้ยงลูกที่เกิดมาด้วยการประคับประคองทนุถนอม ด้วยความเมตตาอันเปี่ยมล้นต่อลูก
๒. กรุณา... เมื่อเติบโตถึงวัยเรียน พ่อ-แม่ส่งลูกเข้าโรงเรียนในโรงเรียนที่ดีที่สุด ด้วยความกรุณาที่มีต่อลูก
๓. มุทิตา... พ่อ-แม่ยินดีกับลูกๆ ที่ได้เรียนจบการศึกษามาด้วยความราบรื่น ด้วยความยินดีในความสำเร็จของลูก
สามข้อนี้ เป็นปกติที่พ่อ-แม่ต้องทำเพื่อลูกๆตามกำลังความสามารถที่มีอยู่อย่างเต็มที่ ในฐานะเป็นผู้ให้กำเนิดแก่บุตร-ธิดา
แต่ข้อสุดท้ายนี้ คือการวางอุเบกขา พ่อ-แม่คงจะทำใจยากสักหน่อย ถ้าพ่อ-แม่ยังคงมีความยึดติดอย่างเหนียวแน่นในความรักที่มีต่อลูกอย่างไม่ยอมปล่อยวาง โดยยังคงมีความคิดอยู่ว่า"ลูกยังเลี้ยงไม่โต"
๔. อุเบกขา... การวางเฉย...เมื่อลูกเรียนจบมีการงาน แต่งงานมีเหย้ามีเรือน ถึงเวลาที่พ่อ-แม่ต้องพักผ่อน ด้วยการวางเฉย(เสียบ้าง)
โดยการเสาะหาแก่นสาร(ธรรมะ)ที่มีสาระอย่างแท้จริงในชีวิตมาประพฤติปฏิบัติ เพื่อความสุขอันแท้จริงทั้งในโลกนี้ตลอดจนถึงโลกหน้า

พ่อแม่ย่อมรักลูกเสมอ
การที่เราเป็นพุทธศาสนิกชน
ควรนำคำสอนในหลักพุทธศาสนามาประยุกต์ใช้ให้เกิดประโยชน์
อนาคต หากเราได้เป็น พ่อเป็นแม่คน
เราจะได้ทำหน้าที่ได้ดีสมบูรณ์เพอร์เฟ็ค

:D :D :D :D :D

ขอบคุณคติธรรมและข้อความดีจากคุณ
niceguy

พ่อ-แม่รักลูกเสมอ

และอยากบอกว่ารักแม่ที่สุดเลย